Los archivos rescatados son obras y retales que hace mucho tiempo me causaron el impacto suficiente como para guardarlos. En todos los casos desconozco su autor, si es que alguna vez se supo quién fue. Sí puedo asegurar, en cambio, que estos dos son antiguos, muy antiguos. Posiblemente estaban recogidos en un libro que creo era la recopilación del primer periódico que tuvo Madrid, llamado algo así como "el cajón de sastre" porque lo mismo encontrabas una receta de cocina o la forma de sacar una mancha, que una historia, un poema o una noticia.
Audi precor, bella Nise
Audi precor, bella Nise
Un chiste valde gracioso
Que velociter te cuento
Meliori modo quo possum
Saliste que ayer tarde,
Spontaneus quidan homo
Se fue per non repugnatiam
At mercado motu propio
Hallo una frutera tandem
Que al extrinseco su rostro
Le parecio a prima facie
Que era bonus, bona, bonum
Hallase inclinado ad intra
Y alla in interiore foro
Incipit per intellectum
Hacer estos soliloquios
Que vere et realitereces
Hemosa niña, es notorio,
Neque indignus prolatious
Neque orum, neque totum
Si per concubitum quieres
Darteme al dulce consorcio
A media carta faciamus
Legitimum matrimonium
No has de apartarte de facto
Disjunative a qualquier otro
Estas palabras prostemo
Dixitore et sudora orta
Y ya la frutera tandem
Se iba enfadando, y poco
Con fructibus le arroja
Pesos, balanzas, et totum
Cuando de improviso llega
El marido muy furioso
Suadante Diabolo embiste
Velociter como un toro
Ecceque coje una piedra
Ecceque echa a huir el otro
Trataban de volo pacem
Pues no quería alboroto
Y querían condiciones
Ajustar este negocio
Cuando llega de repente
Quedam legión de demonios
De corchetes y alguaciles
Fustibus et armis totum
Ponem al hombre en concierto
Y al marido muy furioso
Inter parientes privatos
Le entran en un calabozo
Sacanle a azotar pasive
In asnum por totum locum
Comitiva de alguaciles
Sribas et Phariseum
Ibi delante el pregon
Omnus genus musicorum
Cantándole sus hazañas
Con un instrumento ronco
I una tropa de muchachos
Et turba multo un populo
Seguentes usque ad funem
Quedam testimonio ad totum
Y el verdugo por detrás
Le iba sacudiendo el polvo
Et permodum de refresco
Le da suela por bizcoxho
Estoba y de nuevo pro nume
De alioyo no se otro
Vale Deus, pues yo acabo
Con finis coronat opus.
Oye , Bernarda rústica,
Oye, Bernarda rústica,
Esta canción zumbática
Que de tu cara lóbrega
Hace mi musa cándida.
Es tu cuello fúnebre,
Cierta mansión selvática
Donde el piojo eremita
Hace vida monástica.
Tienes la frente tísica
Llena de arrugas áridas,
Más cría pecas fértiles
A manera de zádivas.
Tienes los ojos sótanos,
Con dos niñas ceáticas
Porque como eran píldoras
Se han convertido en cámaras.
Con tu nariz levítica
Vete a vender camándulas
Ella empezó en América
Y se acabó en África.
En tu boca magnífica,
Son los labios de jáquima
Tienes un diente en Écija
Y los demás en Málaga
En tu cuello pestífero,
Son de carbón las gárgaras
Y hasta la nuez ridícula
Tiene de nuez la cáscara.
De tu esfera el círculo
Es esfera zábiga
Cuyos ángulos cóncavos
No penetró Pitágoras.
Tienes los dedos dátiles
En esas manos sátrapas
Más con los pies geométricos
No puedes hacer váciga.
Hablas como frenética,
Untaste como mágica,
Vivirás como mísera,
Morirás como bárbara.
Guárdate de los pícaros
Que han de ponerte mácula
Y aunque ahora seas dómina
Has de parar en fámula.
Esta es tu copia física
Que hize con una espátula
Y este el retrato métrico
De tu beldad mecánica.
De Cicerón a FESCIMED
Hace 6 años
No hay comentarios:
Publicar un comentario